ការគិតជាមួយអ្នកដទៃ៖ ទទួលស្គាល់កំហុស មិនមែនជាការបាត់បង់តម្លៃ

មនុស្សគ្រប់រូបអាចធ្វើខុស ព្រោះគ្មាននរណាម្នាក់មានចំណេះដឹង បទពិសោធន៍ និងការវិនិច្ឆ័យត្រឹមត្រូវគ្រប់ពេលនោះទេ។ ប៉ុន្តែក្នុងជីវិតពិត មនុស្សមួយចំនួនខ្លាចទទួលស្គាល់កំហុស ព្រោះគិតថា ការនិយាយថា «ខ្ញុំខុស» អាចធ្វើឱ្យបាត់បង់កិត្តិយស ភាពជឿជាក់ ឬតម្លៃរបស់ខ្លួន។ ផ្ទុយទៅវិញ ការទទួលស្គាល់កំហុសដោយមានទំនួលខុសត្រូវ គឺជាសញ្ញានៃភាពចាស់ទុំ បញ្ញា និងសេចក្តីក្លាហាន។ ក្នុងបរិបទកម្ពុជា ជាពិសេសក្នុងគ្រួសារ សាលារៀន កន្លែងធ្វើការ ស្ថាប័ន និងសហគមន៍ ការបង្កើតវប្បធម៌ដែលអាចទទួលស្គាល់ និងកែតម្រូវកំហុសបាន គឺជាមូលដ្ឋានសំខាន់សម្រាប់ការរីកចម្រើនរបស់មនុស្ស និងអង្គការ។

បញ្ហាធំជាងកំហុស គឺការបដិសេធកំហុសដែលបានកើតឡើង។ នៅពេលមនុស្សព្យាយាមលាក់កំហុស បន្ទោសអ្នកដទៃ ឬរកហេតុផលដើម្បីការពារខ្លួន បញ្ហាតូចអាចក្លាយជាបញ្ហាធំ។ មនុស្សដែលមិនហ៊ានទទួលស្គាល់កំហុស ក៏បាត់បង់ឱកាសសំខាន់មួយក្នុងការរៀន។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកដែលអាចសួរខ្លួនឯងថា «តើខ្ញុំបានធ្វើខុសត្រង់ណា?» «មូលហេតុអ្វីនាំឱ្យកំហុសនេះកើតឡើង?» និង «តើខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីដើម្បីកុំឱ្យវាកើតឡើងម្ដងទៀត?» កំពុងបម្លែងកំហុសទៅជាមេរៀន។ កំហុសមួយដែលត្រូវបានវិភាគល្អ អាចមានតម្លៃជាងជោគជ័យមួយដែលយើងមិនដឹងថា ហេតុអ្វីបានជាវាជោគជ័យ។

ការទទួលស្គាល់កំហុសមិនគួរឈប់ត្រឹមពាក្យថា «សុំទោស» នោះទេ។ វាគួរតែមានបីជំហានសំខាន់៖ ទទួលស្គាល់អ្វីដែលបានកើតឡើង, ទទួលខុសត្រូវចំពោះផលប៉ះពាល់ និងកែតម្រូវអ្វីដែលអាចកែបាន។ ប្រសិនបើការសម្រេចចិត្តរបស់យើងប៉ះពាល់ដល់អ្នកដទៃ គួរពន្យល់ដោយស្មោះត្រង់ និងស្វែងរកវិធីស្តារទំនុកចិត្តឡើងវិញ។ នៅកន្លែងធ្វើការ អ្នកដឹកនាំដែលអាចទទួលស្គាល់ថា «ការសម្រេចចិត្តនេះមិនបានផ្តល់លទ្ធផលដូចដែលយើងរំពឹងទុកទេ ហើយយើងនឹងកែវិធីសាស្ត្រ» អាចបង្កើតទំនុកចិត្តបានច្រើនជាងអ្នកដែលព្យាយាមបង្ហាញថាខ្លួនតែងតែត្រឹមត្រូវ។

ក្នុងការអប់រំ និងការងារ យើងក៏គួរបែងចែករវាង «កំហុសដែលកើតពីការរៀន» និង «ការមិនទទួលខុសត្រូវដែលកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត»។ ការលើកទឹកចិត្តឱ្យរៀនពីកំហុស មិនមានន័យថា អនុញ្ញាតឱ្យធ្វើខុសដោយគ្មានវិន័យ ឬគ្មានផលវិបាកនោះទេ។ ប៉ុន្តែវាមានន័យថា នៅពេលមានកំហុស ត្រូវស្វែងរកមូលហេតុ កែលម្អប្រព័ន្ធ និងបង្កើតវិធីការពារកុំឱ្យកំហុសដដែលកើតឡើងវិញ។ ក្រុម ឬស្ថាប័នដែលមនុស្សខ្លាចទទួលស្គាល់កំហុស អាចលាក់បញ្ហារហូតដល់វាធ្ងន់ធ្ងរ។ ផ្ទុយទៅវិញ កន្លែងដែលមនុស្សអាចនិយាយអំពីកំហុសដោយសុវត្ថិភាព និងមានទំនួលខុសត្រូវ មានឱកាសកែលម្អគុណភាព និងបង្កើតដំណោះស្រាយបានលឿនជាង។

ការទទួលស្គាល់កំហុស គឺមិនមែនជាការបាត់បង់តម្លៃរបស់មនុស្សទេ ប៉ុន្តែជាការបង្ហាញថា មនុស្សនោះឱ្យតម្លៃលើសេចក្តីពិត ការរៀន និងទំនួលខុសត្រូវ។ មនុស្សដែលមានភាពចាស់ទុំ មិនព្យាយាមបង្ហាញថាខ្លួនមិនដែលខុសទេ ប៉ុន្តែព្យាយាមធ្វើឱ្យខ្លួន «ខុសតិចជាងមុន និងកែលម្អបានលឿនជាងមុន»។ ប្រសិនបើយើងអាចបង្កើតវប្បធម៌ដែលមនុស្សហ៊ាននិយាយថា «ខ្ញុំខុស ខ្ញុំបានរៀន ហើយខ្ញុំនឹងកែ» នោះយើងនឹងបង្កើតគ្រួសារដែលមានទំនុកចិត្ត ក្រុមការងារដែលរឹងមាំ ស្ថាប័នដែលរៀនបាន និងសង្គមកម្ពុជាដែលអាចអភិវឌ្ឍដោយផ្អែកលើការកែលម្អជាបន្តបន្ទាប់។